Suffragette, mothers daughters rebels.

0 Flares 0 Flares ×

Suffragette, mothers daughters rebels.

Wat doe je in het vliegtuig als je een lange vlucht voor de boeg hebt? Precies, film kijken. Mijn oog viel direct op de titel Suffragette, mothers daughters rebels.
Het bleek een film te zijn die zich afspeelt in Engeland in het jaar 1912, vlak voordat vrouwen daar kiesrecht kregen. Voor mij een bijzonder aangrijpende film.

Natuurlijk heb ik me wel eerder verdiept in vrouwengeschiedenis en vrouwenkiesrecht in het bijzonder. Echter een film daarover had ik nooit eerder gezien. Geschokt was ik over hoe mannen zich opstelden naar de vrouwen. Hoe werkende vrouwen en meisjes werden uitgebuit. Hoe vanzelfsprekend iedereen het vond dat de vrouwen maar een schijntje kregen van het salaris van de mannen, terwijl ze hetzelfde werk deden. Hoe vanzelfsprekend iedereen het vond dat mannen de wetten bepaalden en het bij alles voor het zeggen hadden. Hoe vanzelfsprekend iedereen het vond dat mannen misbruik mochten maken van vrouwen op allerlei gebieden. Kortom als vrouw had je in die tijd werkelijk niets te zeggen.

Een handvol vrouwen begon zich hiertegen af te zetten en vroeg zich (terecht) af waarom vrouwen geen invloed hadden. In de film zie je dat langzamerhand steeds meer vrouwen zich dit afvragen. De vrouwen verenigden zich onder leiding van Emmaline Pankhurst (Meryl Streep) en schroomden niet geweld te gebruiken en persoonlijke offers te brengen om hun doel te bereiken. En dan gebeuren er twee dingen waar ik enorm door ben geraakt en zeker niet op een positieve manier. Het eerste is de angst van de mannen. De mannen die het voor het zeggen zijn bang voor de vrouwen en doen er alles aan om dit niet te laten gebeuren (vrouwen gevangen zetten, martelen, chanteren etc.). Koste wat kost willen ze voorkomen dat vrouwen enig recht van spreken (en handelen krijgen). Het tweede aspect waardoor ik enorm ben geraakt is het ontbreken van steun van de vele andere vrouwen. De vrouwen die het belachelijk vonden dat vrouwen kiesrecht moesten krijgen, de vrouwen die andere vrouwen verraadden, de vrouwen die deze stoere vrouwen met de nek aankeken (en dan druk ik me nog vriendelijk uit…).

Na de film moest ik even bijkomen en het laten bezinken. Het heeft lang geduurd voordat vrouwen kiesrecht kregen. En in Nederland is het nog geen 100 jaar geleden. Altijd heb ik gedacht dat het vooral kwam doordat de mannen dit tegenhielden. Nooit heb ik me gerealiseerd dat het zo lang heeft geduurd door de vrouwen zelf. Dat de vrouwen door het toepassen van het krabbenmand (elkaar omlaag halen) zo lang hebben moeten wachten en hebben moeten vechten om een stem te krijgen. En dit krabbenmand zorgt er nu ook voor dat het zo lang duurt voordat we vrouwen op hoge posities krijgen. Quota, charters, voorkeursbeleid… Allemaal leuk en aardig, maar als we echt een doorbraak willen maken, als we echt meer vrouwen op invloedrijke posities willen krijgen dan begint het echt bij de vrouwen zelf. De enige manier om ervoor te zorgen dat vrouwen de top bereiken is dat wij als vrouwen daarvoor gaan zorgen. Wij moeten vrouwen steunen om tot een radicale verandering te komen. Dus hierbij roep ik iedereen op: STOP met het krabbenmand en steun elkaar op weg naar de top. Of hoe Madeleine Albright het zo mooi kan zeggen:

Madeleine

0 Flares Twitter 0 LinkedIn 0 Facebook 0 0 Flares ×