Gemeentesecretaris waagt sprong in het onbekende met topbaan bij politie

’Werkelijk álles wordt anders’

door marjolein eijkman

Stompetoren - Nog even mag gemeentesecretaris Anja Schouten genieten van het prachtige uitzicht vanuit haar kamer in het gemeentehuis. Vanaf komende vrijdag verruilt ze de fiets voor de file, Wittenburg voor een villa in Driebergen en de vijftig ambtenaren van de gemeente Schermer voor het hondervoudige aantal medewerkers van het Korps Landelijke Politiediensten (KLPD).

Op de website van Loesje viel haar oog vorige week op een uitspraak: ’Ik ben een gelukkeling’. ,,Dat klopt voor de volle honderd procent, ik ben een enorme bofkont.’’ Komende dinsdag, tijdens de raadsvergadering, neemt gemeentesecretaris Anja Schouten (38) afscheid van de gemeente Schermer. Per 1 juni maakt ze deel uit van de korpsleiding van het KLPD als directeur strategie en bedrijfsvoering. ,,Een geweldige kans, die je maar één keer krijgt.’’

Op de vraag of ze zo ambitieus is als haar loopbaan tot nu toe doet vermoeden, antwoordt ze met een volmondig ja. Hoewel haar carrière heel anders had kunnen verlopen. ,,Ik wilde altijd arts worden’’, vertelt ze. Ze viel echter buiten de boot bij de loting. Dan maar directeur van een ziekenhuis, dacht ze, en ging economie studeren.

De geboren en getogen Alkmaarse begon haar managementloopbaan bij het Medisch Centrum Alkmaar. Het werden vijf roerige jaren van reorganisatie. Ze zette er een intern uitzendbureau op en was als interim manager verantwoordelijk voor verschillende projecten. Eén klus bleef haar altijd bij: het opzetten van de ’diabetescaroussel’.

Het Alkmaarse ziekenhuis was één van de voorlopers met dit systeem, dat een oplossing biedt voor het afstemmingsprobleem van alle verschillende onderzoeken die diabetespatiënten moeten doorlopen. ,,Eigenlijk is het heel simpel’’, licht ze toe. ,,Je hebt kamers voor verschillende onderzoeken en vijf patiënten. Die doen in een paar uur een rondje langs alle kamers en hebben daarna dus alle onderzoeken in één keer gehad.’’

Hoe leuk ze het ook had in het MCA, na die vijf jaar begon het te kriebelen. ,,Tijdens mijn middelbare schooltijd en mijn studie had ik al acht jaar een bijbaan in een verpleeghuis gehad. Ik was 29 en had er dus, met mijn tijd bij het MCA erbij opgeteld, al 13 jaar in de zorg op zitten. Ik wilde iets héél anders.’’

Nou, dat lukte. Ze werd aangenomen bij de brandweer in Alkmaar, in de tijd dat de meldkamer in het leven werd geroepen. Ze was vier jaar lang verantwoordelijk voor de bedrijfsvoering van zowel het korps Alkmaar als het regionale brandweerkorps en voor de bedrijfsondersteuning van de nieuwe meldkamer, die er ’als het ware aan vast werd geplakt’.

Een echte mannenwereld, in tegenstelling tot het MCA. ,,Bij de brandweer kun je rustig boos worden tijdens een vergadering’’, vertelt ze. ,,Na afloop geef je elkaar een hand en is het over. Maar ga niet huilen. Dan is iedereen meteen van slag. In het ziekenhuis is het andersom. Daar kun je rustig emotioneel worden, zonder dat iedereen weken later nóg vraagt hoe het nu met je is. Maar wordt je boos, dan hoor je het twee jaar later nog.’’

Doorgroeien bij de brandweer zat er echter niet echt in en haar ambitie stak de kop op. ,,Ik wilde verder, ik wilde nieuwe dingen doen.’’ Het werd de gemeente Heiloo, waar ze drie jaar aan de slag ging als hoofd organisatie ondersteuning. ,,Het leek me een heel mooi vak, werken bij de gemeente. Vooral omdat je dan dicht bij de burgers staat.’’

In Heiloo had ze echter weinig direct contact met inwoners. Heel anders was dat de afgelopen drie jaar als gemeentesecretaris van Schermer. ,,In zo’n kleine gemeente leer je de inwoners echt kennen. Wat trouwens ook wel eens lastig kan zijn bij het nemen van besluiten.’’

De afgelopen drie jaar moest het personeelsbestand van Schermer met 25 procent inkrimpen. ,,Dat leverde veel spanning en emotie op. Maar de sfeer bleef goed en we zijn er sterker uit gekomen. We weten dat we voor bijna alles te klein zijn, maar zijn wel ambiteus.’’
Haar eigen ambities deden haar vrijwel meteen ja zeggen op het verzoek te solliciteren bij de KLPD. Net als bij de brandweer is de politie nog steeds vooral een mannenwereld. Een wereld waarin ze zich goed thuis voelt. ,,Qua werk dan. Privé heb ik juist vrouwelijke klankborden nodig, echte vriendinnenmaatjes.’’ Van vriendinnen moet ze het ook hebben, want haar gezin bestaat naast haar uit mannen: haar echtgenoot en drie zoons. ,,Dan leer je wel op je vingers fluiten’’, lacht ze.

Die vier mannen moeten het straks doordeweeks grotendeels zonder haar doen. ,,Ik ga voor het eerst buiten de regio werken, kan dus niet meer even snel langskomen als er iets is. Gelukkig hebben mijn man en ik allebei een managementachtergrond, dus qua organisatie zal het allemaal wel lukken.’’

Lekker met de fiets naar het werk zit er niet meer in en er verandert wel meer. De korpsleiding, waar ze straks deel van uitmaakt, bestuurt een organisatie met vijfduizend werknemers. ,,Evenveel als het aantal inwoners van de Schermer!’’ De boer die zijn klompen uittrapt voor hij het gemeentehuis binnenstapt, wordt de man in het pak die aanklopt. ,,Maar in die pakken zitten ook hele gewone mensen. Aardige mensen, heb ik tot nu toe ondervonden.’’

Zelf zal ze zich ook nu en dan in het politieuniform moeten hijsen. ,,Maar ik wil het pas dragen als ik écht het gevoel heb dat ik er bij hoor. Daarom ga ik ook in deeltijd de politieacademie doen. De straat zal ik nooit op gaan, maar ik wel wel zo dicht mogelijk betrokken zijn bij de organisatie.’’

Werk, privé, alles gaat op zijn kop. ,,Werkelijk álles wordt anders. Spannend, maar ook wel een geruststelling. Ik laat het gewoon allemaal op me afkomen. En stel het valt tegen, dan komt er wel weer iets anders. Maar mijn gevoel zegt dat dit niet gaat gebeuren.’’